تا بامداد

اکنون که چنین

                            زبان ناخشکیده به کام اندر کشیده خموش‌ام

از خود می پرسم:

« - هر آنچه گفته باید باشم

                                       گفته‌ام آیا؟»

 

در من امّا, او

                    (چه کند؟)

دهان و لبی می‌بیند ماهی وار

                                              بی امان در کار

                                                                    و آوایی نه

.

.

.

هِی بر خود می‌زنم که مگر در واپسین مجالِ سخن

هر آنچه می‌توانستم گفته باشم گفته‌ام؟

 

- نمی‌دانم.

این قدر هست که در آوارِ صدا, در لجّه‌ی غریوِ خویش مدفون شده‌ام

و این

فرو مُردنِ غمناکِ فتیله‌ای مغرور را ماند

در انباره‌ی پر روغنِ چراغ‌اش.

 

از خود با خویش - تقدیم به (برای)عباس جعفری

احمد شاملو (بامداد) - حدیث بی قراری ماهان

 

/ 1 نظر / 9 بازدید
آمیرزا

یعنی هیچ کس در مورد این شعر شاملو نظری نداره؟