استانداردهای چندگانه

بعد از آنچه در دفتر مجله شارلی رخ داد شعار مسخره من چارلی هستم بارها تکرار شد. من این افراد رو به چهار گروه تقسیم میکنم، این تقسیم بندی اصلا کامل نیست. گروه اول کسانی هستند که ادعا میکنند از کشته شدن انسان ها ناراحتند. اینها همین بهتر که سکوت کنند و ادامه ندن، مرگ تاسف بار این چند نفر در برابر فجایعی که هر لحظه رخ میده و نسل کشی های هر روزه هیچی نیست. گروه بعدی مسلمانانی هستند که از اسلام هراسی نگرانند، برای همین به هر دری میزنند تا نشون بدن که اسلام اون چیزی نیست که این قاتل ها نشانگرش هستند. با این گروه فعلا کاری نداریم. گروه دیگه اسلام ستیزان هستند که تلاش میکنند با پر رنگ کردن ماجرا اسلام هراسی رو جار بزنند، کار اینها هم از حیطه این بحث بیرونه. گروه چهارم هم کسانی هستند که این کار رو دفاع از آزادی بیان میدانند، اینها دیگه خیلی از مرحله پرتند. آزادی بیان یک مفهوم دستمالی شده، مبهم، ایده آل و تعریف نشده و حیرانه که در این مرحله و محدوده قابل تعریف و بررسی نیست چون اگر بشه مفاهیم مقدس رو هم در حیطه آزادی بیان مورد تمسخر یا حتی نقد و تحلیل و تشکیک قرار داد، دولت و ملت فرانسه به گور پدر خودشون خندیدن که با روژه گرودی و حتی همین امروز دیو دونه اینطور برخورد کردن. 

/ 0 نظر / 58 بازدید