آهای آقایان، خانم ها، زندگی با ترس آخه چه ارزشی داره؟ باید سروانه قد کشید، باید نسیم وار خرامید، مثل باز و سارگپه دنیا رو زیر بال گرفت. بیش از سی و سه سال از این عمر بی حاصل گذشته و هنوز هیچی نیستم. هنوز هیچ کاری برای کسی نکردم. اگر امروز پربکشم از من هیچ خوبی به جا نمیمونه. ترس همیشه بال هام رو بسته، عجز دستانم رو لرزانده، عافیت طلبی صدام رو خاموش کرده، تنبلی پاهام رو به بند کشیده. 
محبتتون رو از من بگیرید، شاید یکی از بندهام کم بشه.  

/ 0 نظر / 18 بازدید