رسانه های خواب

در این ایالت کانادا که زندگی میکنم، به خانمی میانسال تجاوز کرده اند، کتک زده اند و لت و پارش کرده اند و زنده زنده سوزانده اند اش. در بیمارستان است و پاهایش تا استخوان سوخته و برای همین دو پایش را یکی در بیمارستان شهر و ما و دیگری را در ادمنتون بریده اند. زیر داروی مخدر و مسکن فراوان زنده نگه داشته اند اش.
یکم: از این نوع در شهرهای کوچک ما کم نیست، یکی را میبینی با تبری در سر راه میرود، دیگری از روی شوخی و مستی تیزی اش را در پای رفیقی جاگیر میکند. شهرها و شهرستان هایی در کانادا هست که با غرب وحشی هم مرز مینماید.
دوم: رسانه، اگر هوس کند و چندی از این شرح تا بینهایت را پوشش بدهد چنان خبری با آن برخورد میکند، همانطور که در صدا و سیمای ما با اخبار بمب گذاری عراق و افغانستان برخورد میشود. 
دوم: در پشت هر خبر بمب گذاری زندگی انسانی هایی تمام شده و زندگی خانواده هایی خراب میشود. مرگ هر انسان بی گناه فاجعه ای است بسیار عمیق تر از یک جمله ساده خبری. نفرین بر فیلم های هالیودی که دیدن مرگ ناقهرمانان رو برای ما ساده کرده. هر بدنی که به زمین می افته، دوست داشته شده عشقی، همسری، پدر و مادری یا فرزندی است. 
سوم: هر رخداد وحشیانه ای، مثل کتک زدن، قتل، تجاوز، آزار و مثل این زخمی است بر پیکر وجدان و روح جامعه، جامعه ای که بیشتر زخمی شد، بیشتر زخم خواهد زایید. 
چهارم: بی بی سی فارسی و مثل این منتظرند هر خبر ناگوار را از ایران و کشورهای جهان سوم فرهنگی مثل هند و پاکستان و ترکیه و افغانستان و مثل این بزرگ کنند و بر این زخم عمیق نمک بپاشند. از یک طرف مبارک است چون وجدان جامعه بیدار میشود، از یک طرف بد است، نه تنها ذهن نا آگاه به این پستی عادت میکند، زخم میخورد و پرخاشجو میشود و در خود بزه را پذیرفتنی میکند.
پنجم: در کانادا هست، حتما در ایالات متحده چندین برابر کانادا هست، در اروپا هم حتما هست. چرا؟ و چرا رسانه های فارسی زبان خبرش را نمی دهند؟ چرا؟ این سوال را تکرار کنید. این سوال را خیلی تکرار کنید تا به سوال همه جامعه ایرانی بدل شود. پرسش مهمی است.

/ 0 نظر / 5 بازدید